15 oktober 2012

Waterfotografie

Marco surft. Hij is geboren op het water en zolang ik hem ken is hij in, op, of in de buurt van water.

Als je van iemand houdt, deel je zijn of haar passie. Althans, dat probeer je.
En dus ben ik van water gaan houden en Marco van paarden.
Toch ben ik nooit een surfer geworden. Ik ben niet lenig of sportief genoeg.
Ik bleef op het strand om te kijken, aan te moedigen en natuurlijk - fotograferen.



Maar langs de waterkant vind ik het saai. Alle plezier is in het water. Op het strand of de dijk
sta ik in mijn eentje langzaam koud te worden.
Dat moet anders. Ik moet in zee en de camera moet mee.

Mijn eerste waterfoto’s maakte ik met mijn Konica Minolta D7. Met rioolbuis, een stuk plexiglas, ducktape, een plastic tas en nog meer ducktape achter op de jetski de golven in.
Ja, je leest het goed: Jetski. Golven. Camera bijna niet waterdicht. Het recept voor het vernielen van een camera.
Ondanks dat alles goed ging, de camera het overleefde, was het geen succes-verhaal.
De foto’s waren leuk, maar wat een stress!



Er zijn heel veel verschillende manieren om vanuit het water te fotograferen. Er zijn compact camera’s waarmee je onder water kunt, er zijn een soort gesealde plastic zakken voor om je camera,
er zijn duik-huizen en hele stevige huizen voor in de golven.
Omdat ik toen kersverse eigenaresse was van een Nikon D3, leek me dat laatste het veiligste.



Mijn camera is veilig opgeborgen, daar hoef ik geen stress van te hebben en kan ik mijn gedachten houden bij hetgeen ik fotografeer. Ik kan mooie, scherpe foto’s maken én ik heb plezier. In plaats van in mijn eentje koud worden op het strand, zwem ik me nu in het zweet met vrienden.

Foto’s maken vanuit het water vind ik bijzonder. Het is tegenstrijdig, het daagt me uit.

Voor de foto’s van de golfsurfers moet ik me de longen uit het lijf zwemmen, onder de grote brekende golven door. Ik “flipper” in de buurt van de surfers en probeer mezelf op de juiste plek te krijgen voor “het” shot. Soms let ik te veel op de surfer en duik ik te laat onder water. De golf duwt me onder en ik denk dat het zo moet voelen als je in een wasmachine meedraait. Geen idee wat boven of onder is.

Als de actie me te veel wordt, zwem ik tot achter de branding.
Daar vind ik een serene rust. Het is stil. Je hoort het vaste land niet meer, de golven overstemmen het laatste restje geluid.

Ieder jaargetijde is bijzonder. In de zomer maak ik portretten in en vanuit het water.
In de winter fotografeer ik golven. Surfers het hele jaar door.




De zee inlopen met sneeuw op het strand, het zeewater is 4 of 5 graden Celcius. De bijtende koude heb ik pas in de gaten als ik weer uit zee kom. De vingers verkrampt om het hendeltje van de sluiter van de camera. Eenmaal thuis, opgewarmd met warme chocolademelk kijk ik met spanning uit naar de foto’s die van de camera de computer op rammelen.

De zee is ieder seizoen, iedere maand, iedere dag anders. Ruige golven of heel vlak. Vlammende zonsondergang of de pasteltinten van de zonsopkomst. Rust of actie.









Water zet alles in een ander perspectief, de kijkhoek is anders, de positie ten opzichte van het onderwerp is anders. Het water laat me soms het onderwerp niet zo fotograferen als ik wilde, waardoor ik onbewust en onbedoeld met aparte foto’s thuis kom.






Ben je nieuwsgierig naar waterfotografie? Wil je er meer over weten of zou je zelf vanuit het water gefotografeerd willen worden? Neem dan contact met me op info@amelandfoto.nl
Je kunt meer waterfoto's bekijken op mijn waterfotografie-portfolio op www.amelandfoto.nl